Vandaag op de fiets bedacht ik dat het maar gevoelens zijn. Angst. Verliefdheid. Deze brengen me het meest van m’n stuk. Maar ze zijn niet anders dan verdriet of euforie. Het is zoals een gas. Als je het onder druk zet, oefent het ook een grote druk uit. Als je het los laat, dan vervliegt het, lost het op in de omringende atmosfeer. Ik vind dit een mooi beeld. Het grootste probleem lijkt me niet dat ik angst heb als ik spreek of zo verliefd kan worden, maar dat ik mij er zo tegen verzet. Dat ik er zo tegen vecht. Dat ik echt echt niet wil dat het zo is. En dan wordt het alleen maar erger. En het mooie is dat je het kan voelen, als je het loslaat. Dat je echt kan voelen in je lijf waar die emotie zit, en waar je ze samen duwt. En als je ze dan loslaat, dan kan je ze ook door je lijf voelen trekken, naar buiten voelen bewegen. Tot ze oplost en verdwijnt.

Misschien is geluk het vermogen om

blij te zijn met de blije dingen en

verdrietig met de verdrietige dingen.

Edel Maex.

Veel geluk in 2008!